Na comiesięcznych spotkaniach z podopiecznymi grupy charytatywnej, które odbywają się według uświęconego tradycją rytuału w każdą drugą niedzielę miesiąca po sumie, poznałem jeszcze więcej nowych, ciekawych ludzi:

• pana Eugeniusza, który pięćdziesiąt lat temu ufundował sztandar Matki Bożej Ostrobramskiej i do dzisiaj, pomimo przekroczonej osiemdziesiątki co niedziela przyjeżdża z Niedziałki autobusem na Mszę świętą (i na rekolekcjach też był),
• pana Eugeniusza drugiego, który zawsze ma na sobie elegancki garnitur z rękawem pełnym wysypujących się dowcipów,
• panią Joannę, która sercem i obiema rękami od niepamiętnych czasów prowadziła przytulny i kameralny sklepik po chórem,
• oraz panią Gertrudę korespondującą z mieszkającej na dalekiej Białorusi siostrą.

Poznałem też inne pobożne i wpływowe niewiasty, które noszą moherowe berety i czerwone korale:))), czerwone niczym wino. Poznałem również działaczy Związku Niewidomych z Siedlec i z Poświętnego, nawet na krok nie ruszając się z plebanii.

Dane mi było oglądać wspaniałe misteria bożonarodzeniowe i wielkanocne w wykonaniu wspomnianego już Karola oraz jego koleżanek i kolegów, nie tylko z klasy. Przedstawienia ubogie w stroje i rekwizyty, lecz przebogate pod względem warsztatowym. Oprócz młodych aktorów którzy wkładają we wspomniane przedsięwzięcia dużo własnej pracy, duża wdzięczność należy się wychowawczyni Karola, która przygotowuje ich z wielkim zaangażowaniem. Grupa charytatywna zajmuje się również organizacją i dystrybucją świątecznych paczek żywnościowych dla ubogich mieszkańców naszej parafii. Akcję tę prowadzi we współpracy z pedagogami szkół podstawowych, wydając dwa razy w roku po kilkadziesiąt zestawów konsumpcyjnych. Ostatnio duża pomoc przyszła ze strony Unii Europejskiej, która rozdała tyle dóbr, że mało ludzi zgłaszało się po paczki.

Siostra Krystyna niestrudzenie towarzyszy księżom Robertowi i Tadeuszowi w duszpasterstwie chorych. W tym, jak i w powyższych działaniach, staram się po prostu nie przeszkadzać. Na tym polega moja rola księdza opiekuna, a raczej księdza towarzysza. Zespół działał odpowiedzialnie, harmonijnie i z zaangażowaniem na wiele lat przed moim przyjściem. Mam nadzieję, że przynajmniej nie zepsuję tego, co zastałem:))). Przecież ubogich zawsze mieć będziemy.